Το Κυνήγι είναι παράδοση

Τελικά τι σου είναι αυτή η «αρρώστια».

Άλλες αρρώστιες σε ρίχνουν στο κρεβάτι και σε ταλαιπωρούν, αλλά αυτή σε κάνει και πετάς. Ανεβαίνεις βουνά χωρίς να κουράζεσαι, ξυπνάς χαράματα και δεν νυστάζεις.

Τελικά εύχομαι να μην βρεθεί ποτέ γιατρειά γι’ αυτή την «αρρώστια».

Ας μείνω «άρρωστος» για πάντα.

Βρε πως αλλάζουν οι καιροί

Μαθε το παιδί σου να προσφέρει σε αυτούς που ΌΝΤΩΣ έχουν ανάγκη

Άγγιγμα ψυχής

O ΣΩΣΤΟΣ ΕΛΛΗΝ

Ψηφίζει την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία 40 χρόνια και στο Σύνταγμα είναι με τους αγανακτισμένους κατά της ΧΟΥΝΤΑΣ που κυβερνάει την χώρα.
Πάντα ψηφίζει εγωκεντρικά και ποτέ για το γενικό συμφέρον.
Είναι κεντρώος σοσιαλιστής (ποτέ δεν ήταν των άκρων) αλλά εάν του πειράξεις την τσέπη μπορεί να ψηφίσει και την χρυσή αυγή.
Θέλει τους πολιτικούς τίμιους και καθαρούς με μόνη εξαίρεση τα ρουσφέτια να είναι για αυτόν και τους δικούς του.
Δεν θέλει να αποκτήσει και αυτός μια κατσίκα, αλλά θέλει να ψοφήσει αυτή που έχει ο γείτονας.
Ποτέ δεν του φτάνουν τα χρήματα για τα βασικά είδη ανάγκης, αλλά πάντα του περισσεύουν για τα είδη πολυτελείας!
Την Κυριακή πρωί κάνει τον σταυρό του στην εκκλησία το απόγευμα βρίζει τους πάντες και τα πάντα στο γήπεδο!
Κτίζει αυθαίρετα παντού (να έχει ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του, ένα όροφο για κάθε παιδί και ένα για ενοικίαση) και μετά δημιουργεί συλλόγους για να τα νομιμοποιήσει.
Γλύφει ,δωροδοκεί και δωροδοκείται και μετά βρίζει το διεφθαρμένο κράτος.
Μόλις τον διορίσουν στο δημόσιο, κάνει απεργίες γιατί τα χρήματα που παίρνει είναι λίγα.
Όποιο πόστο και να έχει στο δημόσιο ποτέ δεν είναι ο αρμόδιος και ποτέ δεν εξυπηρετεί αυθημερόν (περάστε αύριο).
Σαν δημόσιος υπάλληλος είναι ο μοναδικός εργαζόμενος που ενώ σχολάει στις δύο και μισή, στη μία και μισή βρίσκεται στο σπίτι του.
Πάντα προσέχει που βάζει την υπογραφή του, σπάνια όμως την ψ..ή του.
Για οποιοδήποτε θέμα συνεδριάζει επταμελής επιτροπή με τέσσερα άτομα και αναβάλει την απόφαση για την επόμενη συνεδρίαση.
Έχει άποψη για όλα, είναι ειδικός σε όλα, και έχει για όλα μια παροιμία και μια μαντινάδα.
Η πιο αγαπημένη του ατάκα είναι το «ότι φάμε, ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο κώλος μας»
Ζει από τις επιδοτήσεις.
Είναι αυτοδημιούργητος και τρέφει μεγάλη εκτίμηση για τον δημιουργό του.
Παίρνει δάνεια (στεγαστικά, καταναλωτικά κ.λ.π.) και μετά διαμαρτύρεται για τα υψηλά επιτόκια.
Εχει αυτοκίνητο που κοστίζει πάνω από 60.000 € αλλά δεν έχει να βάλει βενζίνη!
Κορνάρει πριν ανάψει το πράσινο.
Όταν το φανάρι είναι πορτοκαλί αναπτύσσει ταχύτητα.
Οποιος οδηγεί πιο αργά από αυτόν είναι ηλίθιος, ενώ όποιος οδηγεί πιο γρήγορα είναι τρελός.
Πάει στο περίπτερο για τσιγάρα με το αυτοκίνητο αλλά τρέχει και πάνω στο διάδρομο του γυμναστηρίου της γειτονιάς, γιατί αυτόν που έχει στο σπίτι τον έχει κάνει κρεμάστρα.
Όταν τον γράψουν για παράνομο παρκάρισμα διαμαρτύρεται γιατί δεν γράψανε τους διπλανούς και μετά ψάχνει πως θα μπορέσει να σβήσει την κλήση.
Βρίζει τους αστυνομικούς, όταν κάνουν και όταν δεν κάνουν τη δουλειά τους.
Δεν θέλει να πάει φαντάρος αλλά μετά θα αποκτήσει εκεί τους καλύτερους φίλους και πάντα θα μιλάει με νοσταλγία για τον στρατό.
Του παρέχεται δωρεάν υγεία και παιδεία αλλά πάντα δίνει φακελάκι στο γιατρό και πάντα πληρώνει για να κάνει το παιδί του ιδιαίτερα μαθήματα.(συνήθως με τους καθηγητές του σχολείου).
Πάει στο σχολείο και στο φροντιστήριο, όχι για να ξεστραβωθεί και να μάθει πέντε πράγματα, αλλά για να περάσει στο πανεπιστήμιο.
Ποστάρει στο twitter: ΡΕΕ ΣΗΚΩΘΕΙΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΝΑΠΕΔΕΣ, από τον καναπέ του σπιτιού του.
Δεν κόβει αποδείξεις, δεν πληρώνει Φ.Π.Α. ,κρύβει έσοδα από την εφορεία και φωνάζει γιατί το κράτος τον κλέβει.
Ο δικός του γιατρός, δικηγόρος, μηχανικός, μάστορας, κρεοπώλης, κ.λ.π. είναι πάντα ο καλύτερος .
Τα παιδιά του είναι τα πιο έξυπνα και τα πιο χαριτωμένα.
Είναι ο καλύτερος οδηγός και κάνει και το καλύτερο σεξ όχι απαραίτητα με την γυναίκα του.
Είναι πολύ καλός εραστής γιατί εξασκείται πολύ μόνος του.
Αντί ονόματος χρησιμοποιεί το «ρε μαλάκα».
Απατά την γυναίκα του, αλλά πεθαίνει με την εντύπωση πώς αυτή του ήταν πάντα πιστή. (Δεν βγαίνει ούτε αριθμητικά). Συγνώμη αν σας έβαλα σε υποψίες.
Έχει την γυναίκα του πάνω από όλα. Όλες τις άλλες από κάτω.
Πιστεύει ότι η μετριοφροσύνη είναι μια από τις επτά χιλιάδες αρετές του.
Θέλει να πάει στο παράδεισο αλλά χωρίς να πεθάνει.
Ακούει μόνο αυτά που καταλαβαίνει.
Χειροκροτεί τον πιλότο όταν προσγειωθεί!
Για όλα φταίνε οι άλλοι. Το κράτος, το σύστημα, η κυβέρνηση τα κόμματα, ο γείτονας. Αυτός κάνει ότι μπορεί.
Σκέφτεται πως να αλλάξει τον κόσμο αλλά ποτέ τον εαυτό του.
Τα λάθη του τα ονομάζει εμπειρίες.
Πιστεύει ότι είναι απόγονος των αρχαίων Ελλήνων και για το λόγω αυτό έχει ξεπληρώσει το χρέος του προς την ανθρωπότητα και με το παραπάνω.
Δεν έκανε ποτέ επεκτατικούς πολέμους, όχι γιατί δεν μπορούσε, αλλά γιατί ήταν πάντα φιλειρηνικός.
(Ο Μέγας Αλέξανδρος έκανε εκπολιτιστικούς πολέμους.)
Ονειρεύεται να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη (πάλι με χρόνια με καιρούς ……)αλλά δεν έχει σκεφτεί ποτέ πως ένας λαός δέκα εκατομμυρίων θα κατοικίσει μια πόλη δεκατριών εκατομμυρίων.
Μπορεί οι Ευρωπαίοι να έχουν πολιτιστικά ενδιαφέροντα αλλά αυτός έχει παγωμένο φραπέ.
Πίνει τον καφέ espresso σε δύο ώρες.
Όταν καταφέρει να ξεκλέψει λίγο χρόνο από την δουλειά του για ένα καφέ, διερωτάται τι δουλειά κάνουν όλοι αυτοί που κάθονται στις καφετέριες.
Αν στο δρόμο φωνάξεις «Πρόεδρε» οι επτά στους δέκα θα γυρίσουν.
Θέλει να γίνει ή δημόσιος υπάλληλος ή ελεύθερος επαγγελματίας.
Είναι άνεργος, αλλά είναι αφεντικό του εαυτού του.
Φωνάζει γιατί του παίρνουν τις θέσεις εργασίας οι ξένοι αλλά το Έλληνας οικοδόμος και Ελληνίδα καθαρίστρια έχουν γίνει σύντομα ανέκδοτα.
Πιστεύει στο «πας μη Έλλην, βάρβαρος» γιατί αυτός δεν είναι ρατσιστής, αυτοί είναι μαύροι.
Έχει διαβάσει τόσα πολλά για το κάπνισμα και το ποτό που αποφάσισε να κόψει το διάβασμα.
Πάντα όταν συζητά για δίαιτα κάθεται σε ένα τραπέζι και τρώει.
Στο εστιατόριο πάντα παραγγέλνει περισσότερα από αυτά που θα καταναλώσει.(Αυτά που θα περισσέψουν θα τα πάρει για το σκυλάκι).
Τρώει του σκασμού αλλά πίνει coca cola light.
Αλλάζει το κανάλι όταν δείχνει τα παιδιά στην Αφρική να πεθαίνουν από ασιτία, γιατί του κόβεται η όρεξη.
Είναι φιλόξενος αλλά μόνο για ορισμένους ξένους.
Το χωριό του είναι το κέντρο του κόσμου.
Πιστεύει ότι η χώρα του είναι η ομορφότερη του κόσμου και γι’ αυτό την διάλεξαν για σπίτι τους οι δώδεκα θεοί του Ολύμπου.
Ευτυχώς που υπάρχει και η τελευταία στιγμή, αλλιώς τίποτα δε θα γινόταν.
Γενικά δεν ξέρει τι θέλει αλλά και δε θα ησυχάσει ποτέ αν δεν το αποκτήσει.
Η δυστυχία αυτού του τόπου είναι ότι οι ηλίθιοι είναι γεμάτοι αυτοπεποίθηση, ενώ οι έξυπνοι γεμάτοι αμφιβολίες».

Οι εμμονές μας

Είναι όμορφο να ξέρεις τι είσαι και τι δεν είσαι και είναι ακόμα πιο ενδιαφέρον να κρατάς με τέχνη τις αποστάσεις σου από το ότι δεν έισαι, όχι για να μην «μολυνθείς», αλλά να, για να μην χάνουμε τον χρόνο μας.

Ο,τι και αν φαντάζεται ο καθένας για τον εαυτό του, οι άνθρωποι είμαστε , τα πιστεύω μας , τα όχι μας και οι εμμονές μας. Όπως και η ίδια Φύση .
Οι εμμονές μας διαπλάθονται με το πέρασμα του χρόνου. Το ίδιο και τα θέλω μας, αθωότητα, ειλικρίνεια, εντιμότητα, πρόθεση, καταληπτότητα, με άλλα λόγια κατασκευαστικό ήθος.
Με την έννοια της εμμονής καταπιανόμαστε εξομολογητικά και κυρίως αυτοαναλυτικά από την αρχή της ιστορίας αυτού του χώρου .
Προβάλαμε τις εμμονές μας σε σχέση με το στυλ, την αισθητική, τις απολαύσεις, τα περιττά της ζωής και τα αναγκαία για τον τρόπο ζωής μας που λατρεύουμε εμείς οι κυνηγοί και λέγεται κυνήγι . Αλλά και τις εμμονές μας σε συγκεκριμένα κυνηγητικά μονοπάτια , με μουσικές, με συμπεριφορές και επιθυμίες.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα επιλέξουμε ποτέ να παρουσιαστούν σε αυτόν τον χώρο , λέξεις που απαγορεύονται, ιδέες που δεν θα αποκτήσουν ποτέ βήμα. Αλλά, από την άλλη, υπάρχουν και εκείνες οι μορφές, τα σύμβολα, τα αντικείμενα, οι απόψεις που επαναλαμβάνονται επιδεικτικά ή υπόκωφα κάθε φορά, κρυφά στη γωνία μιας σελίδας ή κραυγαλέα στον τίτλο ενός άρθρου.
Είμαστε κάπως σαν αθλητές κάποιου αθλήματος , που όμως στις φόρμες μας, αντί για τα brands των χορηγών μας, είναι τα όχι μας, οι εμμονές μας, οι συνήθειές μας, οι ετικέτες της προσωπικής μας ιδεολογίας όπως προκύπτει από τις πράξεις, από την καθημερινότητα. Από την πραγματικότητα του να είσαι κυνηγός στην Ελλάδα και να το ζεις …
Είναι όμορφο να ξέρεις τι δεν είσαι και είναι ακόμα πιο ενδιαφέρον να κρατάς με τέχνη τις αποστάσεις σου από αυτό, όχι για να μην «μολυνθείς», αλλά να, για να μην χάνουμε τον χρόνο μας, μωρέ. Η ζωή η ίδια έχει τις εμμονές της. Έχει, επίσης, τη ρουτίνα της. Την αέναη επαναληψιμότητα της. Από αυτή την νομοτέλεια δεν θα μπορούσε να διαφέρει και το κυνήγι .
Επίσης η ζωή έχει και τις εμπειρίες της , εμπειρίες που μεγαλώνουν με το πέρασμα του χρόνου και που βέβαια μεταλλάσσονται και διαμορφώνουν τον προσωπικό μας χαρακτήρα και μέσω αυτού τα θέλω μας …
Το κυνήγι για μένα και νομίζω για πολλούς από εμάς είναι η ψυχοθεραπεία μας από την σημερινή πραγματικότητα , το ¨¨ψυχοφάρμακ﨨 μας η αν θέλετε είναι αυτό που μας μεταφέρει στα θαλερά τοπία της φύσης εκεί που η γοητεία του ονείρου εξοστρακίζει τη βαρυθυμία της ψυχής , εκεί που γαληνεύουν οι ταραγμένες συνειδήσεις και ξαναζωντανεύουν τα κύτταρα του μυαλού και του κορμιού εκεί περιδιαβαίνουν οι κυνηγοί , αναζητώντας προαιώνιους δρόμους και κόσμους αλλιώτικους , απαλλαγμένους από την τύρβη της καθημερινότητας και το άγχος των μεγαλουπόλεων .
Έτσι ο καθένας μας ζει το κυνήγι όπως το επιθυμεί , σύμφωνα με τον χαρακτήρα του και τις εμμονές του και δεν αφήνει κανένα και κανένα λόγο να διαταράξουν η αν θέλετε χαλάσουν τις υπάρχουσες προσωπικές ισορροπίες και τις όποιες θετικές εμμονές μας …
Το να ξέρεις λοιπόν τι να περιμένεις, άλλωστε, είναι πάντα ένα στοιχείο που σε ηρεμεί. Από την άλλη, όλοι από μικροί μάθαμε να αγαπάμε και να προσμένουμε με αγωνία τις εκπλήξεις, αλλά καθώς μεγαλώναμε, οι περισσότερες σοφά αποδείχθηκαν δυσάρεστες. και οι απογοητεύσεις συχνές και πολλές ακόμη και εκεί που δεν το περιμένεις …
Παρόλα αυτά όμως οι εμμονές παραμένουν εκεί στο πίσω μέρος του εγκεφάλους σου και σε οδηγούν στα βήματα του ειδικά τα κυνηγετικά και τα προσαρμόζουν στα θέλω σου και τα πιστεύω σου δημιουργώντας πολλές φορές αποφάσεις με απόρροια συμπεριφορές που κάποιοι δεν καταλαβαίνουν … Αυτές οι συμπεριφορές δεν έχουν να κάνουν με ποιόν έχεις απέναντι σου αλλά με τα πιστεύω σου, τα θέλω σου και βέβαια τις εμμονές σου …
Οι εμμονές, φυσικά, ως θέμα κοσμούν βιβλία της γνωστής επιστήμης που ερευνά τον λαβύρινθο του εγκεφάλου και αναλύονται διεξοδικά αλλά εκεί τα πράγματα είναι πιο σκοτεινά. Στην περίπτωση, όμως, αυτού χώρου φαίνεται ότι οι εμμονές είναι αναπόφευκτες, ότι ανθίζουν εκεί που ευδοκιμεί η δημιουργικότητα και ότι είναι καλύτερα να συμβιώνεις ομαλά και συμφιλιωμένα με αυτές παρά να πιστεύεις στο ανέκδοτο ότι είσαι δήθεν απελευθερωμένος και ισορροπημένος.
Τα πράγματα βεβαίως και αλλάζουν. Άλλωστε, καθημερινά «διαψεύδουμε» τον εαυτό μας. Αλλά η ουσία είναι πως πάντοτε, καλώς ή κακώς, βρισκόμαστε στην ίδια περιοχή, την οποία έχουμε σημαδέψει με σωστούς αλλά και απρεπείς κατά καιρούς τρόπους. Μπορεί να μην αγαπάμε τα ίδια πράγματα σε όλες τις φάσεις της ζωής μας ούτε να τα αγαπάμε με τον ίδιο τρόπο. Αλλά να που κάθε φορά πετυχαίνεις τον εαυτό σου να μονολογεί ότι δεν θα αλλάξει ποτέ και πως ήταν πάντα ο ίδιος τελικά.
Τελικα οι εμμονές μας θα είναι πάντα εκεί , και είναι αυτές που θα καθορίζουν την πορεία μας κυνηγετικά και όχι μόνο …
Διαμόρφωση gpeppas.gr

Σκέψεις στην λήξη...για την έναρξη

Η έναρξη και η λήξη της κυνηγετικής περιόδου είναι ημερομηνίες που ενεργούν πάνω μας εντελώς ψυχαναγκαστικά. Πλησιάζει η έναρξη και, σαν άλλοι δρομείς, παίρνουμε θέση στην αφετηρία. Άλλοι πρώτοι με περίσσιο κέφι και ανυπομονησία κι άλλοι στην ουρά κρατώντας δυνάμεις για όλη την διάρκεια της σαιζόν.

Η πολύπαθη λέξη «κυνήγι» έχει τις αποχρώσεις τριών βασικών συστατικών: θήραμα, σκύλος, όπλο. Στην έναρξη όλοι μας περιμένουμε τα θηράματα, αν πρόκειται για τα μεταναστευτικά, να πάρουν τον δρόμο προς τον νότο. Στην περίπτωση των ενδημικών, ελπίζουμε ότι η άνοιξη χαμογέλασε στις μάνες και φάνηκε γενναιόδωρη μαζί τους, έτσι ώστε να μπορέσουμε να πάρουμε από τον τόκο αφήνοντας άθικτο το κεφάλαιο, το οποίο η λήξη προστατεύει βοηθούμενη από τις δράσεις των κατά τόπους συλλόγων. 

Κάποιων βέβαια τα κυνηγετικά παπούτσια δεν βρίσκουν ησυχία ούτε στην ανάπαυλα, αφού οι εκπαιδευτικές έξοδοι είναι προ ημερησίας διατάξεως. «Ο σκύλος δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από έναν αθλητή, ο οποίος πρέπει για να μπορέσει να αποδώσει τα μέγιστα, να βρίσκεται πάντα σε φόρμα» αυτό ισχυρίζονται, και δεν έχουν άδικο, όσοι έχουν σκυλιά και το όπλο αποτελεί ένα εξάρτημα που απλώς τους βαραίνει τον ώμο. Η χρήση του ευχαριστεί πρώτα τους τετράποδους φίλους τους, αφού τους προσφέρει την χαρά της επαναφοράς και ύστερα αυτούς και γίνεται κάτω από προϋποθέσεις όπως μια φέρμα, ή μια συναίνεση.

Οι ερωτευμένοι με τα όπλα έχουν την ευκαιρία, τώρα στην λήξη, να τα καλοσυντηρήσουν και να εκπαιδεύσουν τις σκοπευτικές τους ικανότητες στην τροχιά του πήλινου στόχου. Η διακοπή της κυνηγετικής δραστηριότητας ανοίγει τους οπλοβαστούς και δίνει δουλειά σε καθαριστικά, πανάκια, βάκτρα και ψήκτρες. Είναι η στιγμή που τα σπάνια αποκτήματα θα κάνουν προσεκτικά την εμφάνιση τους και μετά από ένα παθιασμένο τετ α τετ με τον ιδιοκτήτη τους, θα επιστρέψουν στην ασφάλεια της βιτρίνας.

Όλα, λοιπόν, κινούνται προς την πολυπόθητη αρχή που ακολουθεί μοιραία ένα τέλος. Έτσι είναι το κυνήγι, σαν το κύμα της θάλασσας! Έρχεται και φεύγει, ποτέ δεν σταματά. Μπορεί να μην το βλέπεις, να μην το ζεις για κάποιους μήνες, αλλά ξέρεις ότι είναι εκεί, ότι θα ξαναρθεί. Κάποιοι ζουν για να ξαναρθεί. Περιμένουν αυτό το ρίγος και την αγωνία της έναρξης. Ετοιμάζονται για την έναρξη και, μόλις φανούν οι πρώτες τσίχλες, βιάζονται να προλάβουν την λήξη.

Κάποτε δεν μ’ έφτανε ο χρόνος, κυλούσε πολύ γρήγορα. Μέσα στη φούρια μου για να προλάβω να ζήσω περισσότερο κυνήγι δεν μπόρεσε να με σταματήσει ο καυτός ήλιος του Αυγούστου, όταν έπαιρνα τις πλαγιές για κανένα αποκαμωμένο τρυγόνι. Ούτε ο γύψος στο πόδι μου που το σφιχταγκάλιαζε απ’ τον μηρό ως τον αστράγαλο. Τίποτα δεν με χώριζε απ’ το κυνήγι!

«Ο γιος σου ετοιμάζεται να φύγει» είπε με έκπληξη ο μπάρμπα Μιχάλης στην μάνα μου, όταν με είδε να προσπαθώ να χωρέσω τον γύψο στην αρβύλα. Και τον χώρεσα! Έδεσα τα κορδόνια κι όπου φύγει φύγει. Με το κοντάκι άλλαζα τις ταχύτητες στο μηχανάκι, βιαζόμουν να φύγω για να μην ακούω άλλο τις φωνές της κυρά Μαριγώς. Πνιγόμουν και το μόνο οξυγόνο της Σύρας είχε μαζευτεί απάνω στο Αγριομέλισσο. Ανάσα πήρα όταν είδα τις τσαρτσάρες να πεταρίζουν στα σκίνα. Σπαρταρούσε η ψυχή μου στα σπάραχνά μου από λαχτάρα να μπορέσω να τις πλησιάσω και το πόδι μου μέσα στο ναρθηκάκι (!) που μου είχε βάλει χαριτολογώντας ο Μηνάς ο ορθοπεδικός, κυνηγός κι αυτός. Πώς χτύπησα; Τι αφελής ερώτηση. Στο κυνήγι, που αλλού! Ένα ξεροτρόχαλο υποχώρησε κάτω από το άτσαλο βήμα μου και το γόνατό μου με κέρασε τον μεγαλύτερο πόνο που έχω δοκιμάσει στην ζωή μου.

Τι θύμησες κι αυτές σε τούτη την λήξη! Θα περάσει ο καιρός και θα ‘ρθει πάλι η έναρξη και πάλι μετά η λήξη κι εγώ θα ανεβοκατεβαίνω τα κακοτράχαλα με ελπίδα κάθε φορά, όχι για κάρπωση μόνο, αλλά να είμαι καλά να βλέπω και να ζω αυτό το πήγαινε - έλα του κυνηγίου.

Έπεφτε το βράδυ κι εγώ κοιτούσα τον ορίζοντα, κρατώντας το τουφέκι μου στα χέρια λες και ήταν το μονάκριβο παιδί μου. Αποχαιρέτισα κι αυτή την σαιζόν, με τον ήλιο να ξαπλώνει κόκκινος από την κούραση της προσπάθειας που έκανε να ζεστάνει την χειμωνιάτικη μέρα. Εγώ, μια ξεχασμένη πέρδικα που έψαχνε ταίρι, το όπλο και η νέα μου συντροφιά, η Ιόλη. Ένα μικρό Βίσλα, που ακουμπά το κεφάλι της πάνω μου ψάχνοντας παρηγοριά που έληξε το κυνήγι. Νομίζει ότι υπάρχει μόνο «πήγαινε», δεν έχει ζήσει ακόμα το «έλα». Δεν ξέρει ότι «κυνήγι» σημαίνει «χωρίς τέλος». Με το καλό να έρθει  ο Αύγουστος!

Πηγή: kaliakouda

Θείε να σκοτώσω κι εγώ μια τσίχλα;

Του Νίκου Βασάλου http://kaliakouda.blogspot.com

Όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίδια, λέει μια πολύ σοφή ρήση του λαού μας θέλοντας να αναδείξει την διαφορετικότητα σε ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις. Αυτές οι διαφορές που υπάρχουν -ευτυχώς ή δυστυχώς- μεταξύ των ανθρώπων, αποτελούν την αιχμή που κεντρίζει το ενδιαφέρον του ενός προς τον άλλον. Είναι αυτό το «κάτι» που βρίσκεις σε κάποιον και σε τραβά, ή, σε απωθεί. Η διαφορετικότητα του καθενός μας και τα χούγια του, είναι αυτά που κληρονομούμε εκ γενετής, ή άλλοτε, με την πάροδο του χρόνου και μας συνοδεύουν, καμιά φορά, ως μια άλλη, άτυπη ταυτότητα.   

Για να έρθω σιγά σιγά στο προκείμενο και στο θέμα τις ιστορίας μου, να αναφέρω άλλη μια εύστοχη ρήση η οποία θέλει άλλα να είναι τα μάτια του λαγού και άλλα της κουκουβάγιας. Περνώντας, λοιπόν, στο βασίλειο των δίποδων ώντων, να πω ότι και στο βουνό οι συμπεριφορές κι οι αντιδράσεις μας είναι διαφορετικές.

Φυσικά και δεν ανακάλυψα το μπαρούτι, ούτε θέλω να κάνω επίδειξη γνώσεων ψυχολογίας, που δεν έχω, γράφοντας όλα τα παραπάνω, αλλά πώς να το φέρω, να το γυρίσω και να σου πω, φίλε μου αναγνώστη, την εκ διαμέτρου διαφορά που έχουν και τα δικά μου μάτια με αυτά του φίλου μου του Μήτσου; Γιατί, πώς να το κάνουμε, είναι κάποιοι συνάδελφοι που η σκοπευτική τους δεινότητα είναι άξια μνείας. Κοινώς, ο φόβος και ο τρόμος!

Ο Μήτσος, λοιπόν, παθιασμένος κυνηγός, έχει γίνει τα τελευταία χρόνια αρκετές φορές το κυνηγετικό μου διδυμάκι, αφού βρίσκουμε ο ένας στον άλλον κοινά στοιχεία μέσα από τις πολλές διαφορές μας. Οξύμωρο το σχήμα, αλλά έτσι «δένουν» τα καλά γλυκά.

 

Το απογευματινό κυνήγι της τσίχλας ήταν πάντα ένα σημείο επαφής ανάμεσα μας και ποτέ δεν έχω πει όχι σε πρόσκληση που μου έχει κάνει. Και μιας που δεν είμαστε κυνηγετικοί γυρολόγοι, τα μέρη που θα μας βρει κάποιος στο βουνό είναι γνωστά.

Ένα απόγευμα, λοιπόν, την εποχή των επιστρόφειων –σαν τώρα καλή ώρα- γεμίσαμε τα πλαστικά ποτήρια μας με καφέ, αρπάξαμε και τα κυνηγετικά συμπράγκαλά μας και απλώσαμε τις αρίδες μας στα βράχια μιας δυτικής πλαγιάς για να απολαύσουμε τον αποκαμωμένο χειμωνιάτικο ήλιο, την ησυχία, τον καφέ και την πλήρωση που δίνει ένα συντροφικό, άνευ συναγωνισμού κυνήγι.

Η κατά τύχη παράταξη μας, έφερε εκείνον να κάτσει μετά από εμένα στην νοητή γραμμή του περάσματος. Μετά από κάποιες τζούρες καφέ και των στριφτών τσιγάρων μας, ένας πιτσιρικάς έκανε την εμφάνιση του αξιολογώντας ότι στο συγκεκριμένο κυνηγοτόπι θα έσβηνε την δίψα του για τουφεκιές. Λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο όμως αφού αφενός οι τσίχλες ήταν λιγοστές και αφετέρου, αυτές που τρόμαζα εγώ με τις λάθος τουφεκιές μου δεν είχαν την ίδια τύχη και στα πυρά του Μήτσου. Αποτέλεσμα ήταν το παλικάρι να έχει βαρεθεί την ζωή του. Αποκαμώθηκε να μετρά τσίχλες να πέφτουν στα πόδια του Μήτσου!

Κάποια στιγμή ήρθε και κόρωσε, έβρασε το αίμα του. Σηκώθηκε απ’ τον βράχο που είχε κουράσει στο σήκω κάτσε και μια και δυο, οπλισμένος με ένα πλατύ χαμόγελο το οποίο μαρτυρούσε την αναγνώριση των ικανοτήτων του φίλου μου, πήρε το μονοπάτι για να έρθει κοντά μας.

«Αχ Δημητράκη δεν σε βλέπω καλά» είπα γελώντας κάνοντας συνάμα νόημα προς το μέρος του επισκέπτη μας. Το χαμόγελο στο στόμα του Βαγγέλη –γνωστός κι αυτός- είχε φτάσει μέχρι τα αφτιά του. Η ειρωνική έκφραση στο πρόσωπο του υπόσχονταν ανεπανάληπτη ατάκα κι εγώ, λάτρης της πλάκας και του έξυπνου χιούμορ, ανέλαβα να παίξω τον ρόλο του θεατή σε μια ολιγόλεπτη μονόπρακτη κωμωδία. Ο Μήτσος ατάραχος κοιτούσε τον επισκέπτη που σκαρφάλωνε την πλαγιά και πότε πότε, γυρνούσε να τραβήξει καμιά ρουφηξιά από το τσιγάρο του προς το μέρος μου, λες και ήθελε να κρατήσει το τοπίο καθαρό απ’ την μεριά του «εισβολέα».

Εκείνος πλησίασε, κοίταξε τον Μήτσο, έκανε νόημα σε μένα κουνώντας το κεφάλι για χαιρετισμό, σήκωσε το ένα φρύδι και αλλάζοντας την χροιά της φωνής του έτσι ώστε να μοιάζει με παιδική είπε: «Θείε, να σκοτώσω κι εγώ μια τσίχλα;».

Τα γέλια ξεχύθηκαν με μιας από τα σωθικά μας κατρακυλώντας σε όλο το βουνό.

«Τι να κάνω βρε Βαγγέλη, μου βγαίνει αυθόρμητα. Σηκώνω το τουφέκι και πάει μόνο του. Συγνώμη δηλαδή, αλλά δεν το κάνω επίτηδες.» απολογήθηκε ο Μήτσος μόλις μπόρεσε να πάρει ανάσα.

Ποιος νοιάζεται για θηράματα και καρπώσεις τέτοιες ώρες; Η ευχαρίστηση, η πληρότητα και η απόδραση από τον βραχνά της καθημερινότητας που δίνει η καλή παρέα κι ο καθαρός αέρας που πλημμύρισε τα στήθη μου ήταν πάνω από κάθε θήραμα και κάθε κάρπωση.

Ποιος νοιάζεται κι αν ήταν αληθινή κι ετούτη εδώ η ιστορία. Αν ήταν θα την θυμάμαι όλη μου την ζωή. Κι αν δεν ήταν, εύχομαι να μπορέσω να την ζήσω κάποια στιγμή στο μέλλον, αφού ο φίλος μου ο Μήτσος είναι δόξα τον Θεό κοντά μου!

Να ‘μαστε καλά να ανταμώνουμε, που είπε κι ο Διονύσης ο Σαββόπουλος τις προάλλες όταν επισκέφθηκε το νησί μου.  

Καλέ μου φίλε Ρεξ.

Ενα παράπονο. Μια κραυγή απόγνωσης για τον χαμένο φίλο, σύντροφο και συνκυνηγό από έναν συριανό συνάδελφο. 

Του Χρήστου Ζαράνη.

Είμαι σε πολύ δύσκολη θέση, σε πολύ δύσκολη! Ο λόγος είναι ότι ποτέ μου δεν τα πήγα καλά με τα χαρτιά και τα μολύβια, πόσο μάλλον με υπολογιστές και πληκτρολόγια. Αποφάσισα όμως ότι αξίζει για σένα να κάνω την υπέρβαση μου και, έναντι των τόσων ευχάριστων στιγμών που απλόχερα μου χάρισες, να κάτσω πίσω από μια αφιλόξενη για τα μάτια και τα χέρια μου οθόνη και να προσπαθήσω μέσα από λίγες λέξεις να σου πω, άλλη μια φορά, πόσο πολύ σε αγάπησα και πόσο πολύ μου λείπεις, καλέ μου φίλε Ρεξ.

Σίγουρα το ήξερες, εισέπραξες την αγάπη και την αφοσίωση μου για σένα όσο ήσουν πλάι μου. Το ήξερα κι εγώ, το έβλεπα, το ένοιωθα κάθε φορά που συναντούσαμε άλλα σκυλιά στο βουνό και έψαχνες να με βρεις προσπαθώντας να μην αφήσεις κανέναν να με πλησιάσει. Ήθελες την αγάπη μου να μην την μοιραστείς με κανέναν άλλον. Ήθελες κατ΄ αποκλειστικότητα την φιλία μου και προσέφερες, πολύτιμο αντάλλαγμα, τις υπηρεσίες σου μόνο σε μένα.

Δυνατή, περίεργη σχέση η δική μας που μόνο ένας ψυχολόγος θα μπορούσε να αναλύσει, ή κάποιος που μπόρεσε να αγαπήσει τόσο δυνατά ένα σκυλί.

Από κουτάβι που έκανες τα πρώτα σου βήματα κοντά μου, δεν σε αντιμετώπισα σαν σκύλο, αλλά σαν δικό μου άνθρωπο. Είναι πολλές οι ώρες που συζητήσαμε μαζί, για τα καλά, τα κακά, τα στραβά κι αστεία που μας επιφύλαξε η κάθε έξοδος. Έχω όμως τόσα πολλά ακόμα να σου πω. Ήθελα να μπορούσαμε να έχουμε κι άλλο χρόνο παρέα. Με σημάδεψες, έβαλες πολύ ψηλά τον πήχη και κανένα άλλο σκυλί δεν μπορεί να σταθεί, έστω και ένα σκαλοπάτι πιο κάτω από σένα. Η απόσταση που χωρίζει εσένα και όλους τους επίδοξους αντικαταστάτες σου απέχουν πολλά έτη φωτός μακριά.

Ξέρεις, μπορεί να βλέπουμε τον σκύλο μας και να θεωρούμε ότι δεν μπορεί να κάνει και τόσα πολλά, ώστε να τον χαρακτηρίσουμε ήρωα, αλλά σίγουρα, παρότι δεν το καταλαβαίνουμε, μέσα του κρύβει τεράστια δύναμη και αγάπη και το πιο πιθανό, είναι να έδινε την ζωή του για μας.

Γύρω μας υπάρχουν ξεχωριστοί άνθρωποι, αλλά στις μέρες μας, δυστυχώς, δεν είναι πολλοί και πολύ δύσκολα θα ρισκάριζαν την ζωή τους για κάποιον. Υπάρχουν όμως σκυλιά που αψηφούν τα πάντα, ακόμα και την ακεραιότητα τους, για τον άνθρωπο που αγαπούν.

Τέτοιο σκυλί ήσουν κι εσύ Ρεξ! Ένα καθαρόαιμο Ποϊντερ που ήρθες κοντά μου το 1998. Η σχέση μας κράτησε 14 χρόνια και ήταν ξεχωριστή και δυνατή.

Ήσουν ένας πιστός φίλος και ένας καλός κυνηγός που μου έδειχνες την αγάπη σου καθημερινά. Με μια ματιά μου καταλάβαινες τι ήθελα να σου ζητήσω. Στο βουνό ήσουν υπάκουος και ακούραστος. Τρομερά προσεκτικός στην επαναφορά των θηραμάτων και ασφυκτικά προστατευτικός σε μένα.

Αν έπρεπε να αποδώσω με λέξεις αυτά που σε χαρακτήριζαν Ρεξ, αυτές θα ήταν η πίστη, η αγάπη, η συντροφικότητα και ο αλτρουϊσμος!

Έφυγες από κοντά μου πριν δυο χρόνια κι αυτό στοίχισε σε όλη την οικογένεια μας πολύ. Αναπολώ τις περιπέτειες μας στο βουνό, τα παιχνίδια μας και πάντα έχω την ανάγκη να τις μοιραστώ με όλους, για να ξέρουν πόσο σπουδαίος ήσουν.

Μου λείπεις καλέ μου φίλε Ρεξ. Θα σε θυμάμαι πάντα και αν από εκεί που είσαι μπορέσεις και διαβάσεις ετούτες τις γραμμές, κούνα την ουρά σου…θα την δω! 

 Ο φίλος σου Χρήστος.  

Πηγή:  kaliakouda.blogspot.gr

ΚΥΝΗΓΙ Η ΠΟΙΗΣΗ;;

Οι Άραβες φιλόσοφοι υποστήριζαν ότι ένας άνδρας για να είναι ευτυχισμένος πρέπει να έχει 4 απλά πράγματα:

α. ένα ωραίο φαγητό

β. ένα καλό κρασί 

γ. μια θερμή γυναίκα και 

δ. ένα όμορφο ποίημα.

Αποφάσισα λοιπόν να ψάξω να βρω όμορφα ποιήματα που θα με ολοκλήρωναν ως άνδρα μιας και τα άλλα τρία συστατικά της ευτυχίας τα έχω (δόξα τω Θεώ). Εψαξα πολύ, διάβασα αρκετά, αλλά ο ποιητής δεν με κάλυψε πλήρως. Αρχισα να ανησυχώ πού θα βρω αυτό το ποίημα για να νιώσω πλήρης. Διάβασα ξανά, έκατσα και σκέφτηκα πολύ και τότε έφυγε η ομίχλη από τα μάτια μου. 

Έχω περπατήσει στο κόκκινο χαλί του δάσους πάνω στα νεκρά φύλλα του μεσέ κυνηγώντας το πουλί με τα βελούδινα μάτια.

Είδα τον ήλιο να ανατέλει κόκκινος μέσα από την θάλασσα,άπλωσα το χέρι μου και έπιασα το φεγγάρι του Σεπτέμβρη όταν ολόγιωμο περνούσε το ξημέρωμα απ΄ την απέναντι κορφή.  

Άκουσα το αηδόνι, τον λάλο της βουνίσιας, τους ήχους του βάλτου όταν η υγρασία μού τρυπούσε το κορμί, το φτερό της φάσσας μέσα στην ομίχλη, την απόλυτη ησυχία του δάσους όταν το χιόνι έπεφτε πυκνό, ένιωσα τη μανία του βοριά στα μάγουλά μου πάνω σε μια ψηλή κορφή και ήπια το γλυκό νερό μιας πηγής όταν η κάψα του Αυγούστου έκανε την πέτρα κόκκινη.

Μύρισα τη ρίγανη, το θυμάρι και τα άσπρα κρινάκια που βιάζονται να βγουν μέσα από το λιωμένο χιόνι.

Χόρτασα σε μια βρύση με δυο φέτες ψωμί,  ένα ξερό κρεμύδι και μια χούφτα ελιές, παρέα με τον φίλο μου τον Γιώργη. 

Ξέχασα λύπες και οι χαρές μεγάλωσαν πίνοντας ένα ποτηράκι τσίπουρο μαζί του.

Ένα ζωντανό έκανε την καρδιά μου να χυπήσει με δύναμη και την αδρεναλίνη να κυλήσει στις φλέβες μου σαν το πιο δυνατό ναρκωτικό, ο σκύλος μου.

Δεν χρειάζεται να ψάξω άλλο για να βρω το ποίημα που θα με ολοκληρώσει. Είμαι κυνηγός, την ποίηση τη ζω.

Κείμενο:  ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΖΕΡΒΑΣ

Η κρίση και οι Κροίσοι

Στο δρόμο μας προσπερνούν με ιλιγγιώδη ταχύτητα BMW X5, VW Touareg,Porsche Cayenne.Μα πού βρισκόμαστε; Σε κάποιον αυτοκινητόδρομο της κραταιάς Γερμανίας; Οχι!! Βρισκόμαστε στην Εγνατία,στο κομμάτι που συνδέει Μέτσοβο -Γιάννενα,μεσημέρι Λαμπροδευτέρας.
Στην πασχαλινή μας αυτή εξόρμηση στην Ηπειρο(μιας από τις φτωχότερες περιοχές της Ε.Ε)
ειδαμε τόσα πολυτελή τζιπ να στριμώχνονται στις πλατείες των ορεινών χωριών των Ζαγορίων και των Αθαμανικών ορέων που νομίζαμε πως βρισκόμασταν στις 'Αλπεις.
Ευτυχώς η τσίκνα από τις παρακείμενες ταβέρνες μας επανέφεραν στην ελληνική μας πραγματικότητα.Κρίση-ξεκρίση,ο Ελληνας φαίνεται ότι τις έχει βρει τις άκρες του.
Θα μου πεις: Μόνο πολυτελή τζιπ είδες εκεί που πήγες;Όχι.Είδα και φτηνότερα αυτοκίνητα,δε λεω,αλλά τόσα τζιπ μαζεμένα δεν είχα ματαδεί και ανάθεμα αν πάτησαν και λίγο χωματάκι, έτσι για να τα λερώσουν λιγάκι βρε παιδί μου(και ουτε ένα Lada Niva ανάμεσά τους).
Αφού εγώ με το Suzuki Jimny μου ένιωθα παρακατιανός."Πού πας ρε Καραμήτρο με τον κουβά στο Μέτσοβο;"σκεφτόμουν όσο με προσπερνούσαν οι τζιπάρες.
Οι Γερμανοί πρέπει να μας προσέχουν σαν τα μάτια τους τελικά.Τόσα γερμανικά αυτοκίνητα αγοράζουμε κάθε χρόνο σαν λαός,χώρια τα ανταλλακτικά,χαζοί είναι να μας πετάξουν έξω από το ευρώ.Μήπως όλοι οι ιδιοκτήτες γερμανικών αυτοκινήτων να στείλουν απο μια επιστολή στη Μέρκελ για να την συγκινήσουν;
Εγώ πάλι σαν ιδιοκτήτης ιαπωνικού οχήματος,θα δηλώσω ανθρωπιστής.Στηρίζω την ιαπωνική οικονομία,τώρα που μας έχουν ανάγκη οι άνθρωποι...;-)

ΟΙ ΕΚΛΕΚΤΟΙ

Οι εκλογές του ΚΣ Σύρου αποτελούν πλεον παρελθόν.Αλλοι πλέουν σε πελάγη ευτυχίας μην ξέροντας τι τους περιμένει, και αλλοι δυσαρεστημένοι έχουν σκύψει τα κεφάλια και αναλογίζονται τι έφταιξε και δεν έκατσαν αυτοί στις καρέκλες.Μην μου στεναχωριέστε παληκάρια προβλέπω πολύ σύντομα ανακατατάξεις στον πίνακα.
Ηδη έμαθα ότι θα ανοιχθεί η πέρδικα στο νησί μας γιατί έφαγε μερικά φασολάκια και πρέπει να τα πληρώσει,βρε αυτά τα κοτόπουλα θα πάτε να βαρέσετε;;;
Πριν 2χρόνια είχα πει τουλάχιστον για 5 μη πω για 10 χρόνια να κλείσει και βλέπουμε και οι περισσότεροι που άκουσαν απο ότι κατάλαβα σαν να συμφωνούσαν τώρα τι άλλαξε ρε παληκάρια,ανέβηκε στα ύψη το κρέας;;;
Τέσπα θα δούμε και την συνέχεια και εδώ είμαστε,η πλάκα είναι πάντως που καθένα που ρωτάω στον δρόμο αν ψήφισε ΝΑΙ ή ΟΧΙ στο άνοιγμα της πέρδικας μου λεει.... ρε τρελός είσαι ΟΧΙ ψήφισα,.....τι να κυνηγήσω αυτά τα πτώματα και τα σχετικά.
Ε τότε μαλλον εγώ θα ψήφισα ρε παιδιά που δεν πήγα.Καλό σας βράδυ.

Και για την ιστορία οι εκλεκτοί μας είναι

ΑΓΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ 92
ΝΙΚΑΛΑΪΔΗΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ 87
ΡΟΔΙΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ 84
ΣΚΟΠΕΛΙΤΗΣ ΑΛΕΚΟΣ 75
ΜΑΥΡΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ 73
ΤΑΝΤΑΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ 70

ΖΑΡΑΝΗΣ ΚΩΣΤΑΣ 67
ΒΛΑΧΟΣ ΛΑΜΠΡΟΣ 55
ΡΟΥΣΣΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ 51
ΜΟΝΟΓΥΙΟΣ ΑΝΤΩΝΗΣ 46
ΒΟΥΤΣΙΝΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ 38
ΒΑΡΘΑΛΙΤΗΣ ΜΑΡΚΟΣ 28
ΣΥΡΙΑΝΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ 16
ΚΑΜΠΑΝΗΣ ΜΑΚΗΣ 15
Των αριθμό των σταυρών τον πήρα απο τον φίλο μου τον Νίκο(kaliakoyda) για όποιο λάθος σε σχέση με τους σταυρούς αυτόν να βαρέσετε.
Ονειρα γλυκά, περδικοφάγοι μου εσείς!!!

Πού είναι η άλλη Έλλάδα;

Μεσημέρι, Κολωνάκι, καφέ στην πλατεία.
Είναι αποκλεισμένο περιμετρικά, μπράβοι σε σχήμα Π, περαστικοί κοιτάζουν περίεργοι το θέαμα. Στη μέση αυτός, μαύρο κοστούμι, μαύρο πουκάμισο, όρθιος μιλάει στο κινητό.. Πίσω του άλλος μπράβος, κρατάει στα χέρια ευλαβικά το πούρο. Γυρνάει, τραβάει μια ρουφηξιά, συνεχίζει, ο κολαούζος το κρατάει, περιμένει την επόμενη ρουφηξιά. Μπράβος πούρου, επαγγέλματα του μέλλοντος.
Φθινοπωρινό μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, η δημόσια επίδειξη της αήττητης ηλιθιότητας. Είναι πλούσιος. Έχει πολλά λεφτά, από πού, απροσδιόριστο.
Οι πλούσιοι αυτής της χώρας δεν κάνουν, έχουν.
Κάτι γενικώς, καράβια, προμήθειες, λαθρεμπόριο πετρελαίου, πλαστά τιμολόγια, ποδοσφαιρικές ομάδες-πλυντήρια, αγοραπωλησίες παικτών, εικονικά συμβόλαια, πουλάει φάρμακα στα
νοσοκομεία στην τριπλάσια τιμή, εισαγωγή από την Κύπρο, εκμεταλλεύεται εμπορικά ακίνητα της εκκλησίας, καταπατάει δημόσιες εκτάσεις, χτίζει στη Μύκονο συγκρότημα κατοικιών με συνέταιρο γνωστό πολιτικό, αλλαγές συντελεστή δόμησης μόνο για την περίπτωσή του, έχει αναλάβει τη διαφημιστική καμπάνια υπουργείων, διαχειρίζεται τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων, πουλάει τηλεοπτικά κανάλια που του χαρίζει το κράτος, αύξηση κεφαλαίου, τραπεζική εγγύηση, δάνεια, offshore εταιρείες, κωδικοί, μπράβοι. Πούρα. Χοντρός σβέρκος.
Οι περαστικοί απολαμβάνουν το θέαμα. Κουνάνε το κεφάλι ειρωνικά.
Το θέμα είναι τα λεφτά, αυτό μου είπε κι ο μπαμπάς.
Μια χώρα που δεν παράγει τίποτα και έχει τόσους πολλούς πλούσιους. Δεν δημιουργούν αλλά έχουν διασυνδέσεις. Σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις. Βιτρίνες. Ταμίες. Μεταφορά χρήματος, όχι δημιουργία πλούτου. Δεν βγάζουν χρήματα, υπεξαιρούν.
Οι πλούσιοι ξέρουν πολύ καλά από πού προέρχονται τα χρήματά τους.
Τα αντιμετωπίζουν και οι ίδιοι ως προϊόν εγκλήματος.
Τα τρώνε γρήγορα και επιδεικτικά. Όπως οι γκάνγκστερ.
Σε ολόκληρο τον κόσμο μόνο δύο άρχουσες τάξεις έχουν υιοθετήσει ως τρόπο ζωής το lifestyle της κολομβιάνικης μαφίας.
Οι Ρώσοι ολιγάρχες και οι Έλληνες πλούσιοι.
Θηριώδη τζιπ στα στενά δρομάκια, παρκαρισμένες πόρσε στα κλαμπ, αστυνομική προστασία, γουόκι τόκι, μπράβοι, ημίγυμνες ξανθιές, χοντροί σβέρκοι. ΚΔΟΑ. Κτηνώδης δύναμη ογκώδης άγνοια.
Στον υπόλοιπο κόσμο οι πραγματικοί πλούσιοι μοιάζουν με φοιτητές στα Εξάρχεια. Σνίκερς, φούτερ και κουκούλες. Ανακάλυψαν ένα τσιπάκι, έστησαν τη Microsoft, την Apple, έφτιαξαν ένα πρόγραμμα, φαντάστηκαν μια κοινότητα, το FaceBook, βάζουν την εταιρεία τους στο χρηματιστήριο έναντι 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων φορώντας τζιν, στο υπόγειο γκαράζ παίζουν ακόμα Nirvana με τις φοιτητικές τους κιθάρες.
Εδώ δεν υπάρχουν κιθάρες.
Ούτε πανεπιστήμια. Ελληνικός ληστρικός μικροκαπιταλισμός, κλοπιμαία.
Ξαπλώστρες 3.000 ευρώ στην παραλία, ο ένας δίπλα στον άλλον..
Πάνω στον άλλον. Όλοι μαζί. Δεν θέλουν να κρυφτούν, θέλουν να φανούν.
Ποιος έχει το πιο μεγάλο, σπίτι, το πιο μεγάλο, κότερο.
Αγωνιούν για μια φωτογραφία τους σε φτηνές κίτρινες φυλλάδες που λερώνεσαι άμα τις ξεφυλλίσεις.
Αγοράζουν παρέα, δημοσιότητα, σεξ, σταρ, μις, θεές, απόλυτες, υπέρλαμπρες, δίμετρες. Ξανθιές με μαύρη ρίζα. Από τη μαζική παραγωγή των καλλιστείων. Μια δυο γυμνές φωτογραφίες και μετά στον αγώνα. Στο ανελέητο κυνήγι στη σκληρή ζούγκλα της ζωής.
Η ανεργία στις νεαρές γυναίκες μέχρι τα 30 φτάνει στο 40%.
Πιράνχας, κόβουν βόλτες από φωτογράφιση σε κότερα, από πασαρέλα σε επισκέψεις κατ' οίκον.
Το ίδιο παμπάλαιο συγκινητικό όνειρο. Μια μέρα ο πελάτης θα ερωτευτεί και θα την κάνει κυρία. Ένας γάμος, τώρα πριν να 'ναι αργά, τα χρόνια περνάνε γρήγορα, νέο εμπόρευμα βγαίνει στην αγορά κάθε σεζόν.
Τα πούρα διαλέγουν. Επιλέγουν την επόμενη trophy wife.
Επιλέγουν και επιλέγονται. Ε9 κυκλοφορούν σε φωτοτυπίες, αγοραπωλησίες, ντιλ κλείνονται..
Τα κοσμικά περιοδικά γράφουν για πανέμορφα μοντέλα που φωτογραφίζονται σε ακριβά μαγαζιά με νεαρούς ζεν πρεμιέ της αθηναϊκής νύχτας. Εννοούν escort συναντάνε γιους πλουσίων με την ελπίδα να «κατακτηθούν». Νέες ιδιότητες της κοσμικής ζωής. Κληρονόμοι.
Γιοι εισηγμένων. Πολύφερνοι γαμπροί με πολλές κατακτήσεις. Οι βίζιτες της πρώτης σελίδας.
Ο πλανήτης μπαίνει στον τρίτο χρόνο της οικονομικής κρίσης. Ο δύσκολος χειμώνας. Οι ελληνικές πολιτικές εφημερίδες, αυτιστικές πάντα, στο πιο βαθύ τούνελ της κρίσης, εισάγουν στην ύλη τους κοσμικά ένθετα. Χρώματα πολύχρωμα, γυαλιστερές φωτογραφίες. Δες το 16χρονο ζάπλουτο ξέκωλο πώς διασκεδάζει στα μπουζούκια.
Ζηλεύεις; Δες τον νεαρό πάμπλουτο κληρονόμο αγκαλιά με τη θεά, την προκλητική miss young. Θα κάνουν προγαμιαίο συμβόλαιο;
Η Ελένη ρίχνει με νάζι το τιραντάκι να φανεί η ρόγα, πέφτει η τηλεθέαση.
5.000 άτομα στο γάμο, τραγούδησε ο Ρέμος, εσύ δεν ήσουν εκεί;
Εσένα ο μπαμπάς σου δεν έκανε λαθρεμπόριο πετρελαίου; Η μαμά σου δεν ήταν συμβολαιογράφος στα μεγάλα ντιλ ακίνητης περιουσίας; Δεν ξέρεις ούτε ένα γενικό γραμματέα υπουργείου, έναν ταμία κόμματος έστω; Τι άτυχος που ήσουν.
Όλα διορθώνονται όμως, άρχισε τώρα, κάνε κοιλιακούς, κάνε προσθετικές στήθους, κάνε κάτι. Αν δεν είσαι αγοραστής, γίνε τουλάχιστον εμπόρευμα. Η Ελλάδα, αδιόριστη πτυχιούχος, κλείνει τα μάτια, πέφτει στο κρεβάτι για μια μονιμοποίηση στο δημόσιο, υπέρβαρη πηδάει απ' το μπαλκόνι.
Γυρνάει το ρολόι μια ώρα πίσω μεσάνυχτα Κυριακής, ετοιμάζεται για τον πιο βαρύ χειμώνα. Μπερδεμένη, πεινασμένη, εν πλήρη συγχύσει, δηλώνει αθώα.
Ήταν ωραίο το έργο, εύκολο, χωρίς κόπο, θεαματικό σαν μεταμεσονύχτια κολομβιάνικη σαπουνόπερα του Άλφα με βαρόνους κοκαΐνης, μπράβους και μικρά κοριτσάκια που πάνε στον πλαστικό χειρούργο με παιδιάστικη αφέλεια για να πιάσουν την καλή, να τις διαλέξει ο αρχηγός της συμμορίας. Κρατάει 45 λεπτά.
Μετά ακολουθεί τελεμάρκετινγκ.
Κατσαρόλες, στρώματα και όργανα γυμναστικής, 29,99 ευρώ σε 6 δόσεις.
Συμπληρώνω:
Πού είναι η άλλη Έλλάδα; Η Ελλάδα του 5%. Η Ελλάδα της γνώσης, της επιστήμης και της έρευνας. Η Ελλάδα της τέχνης, του πολιτισμού και του πνεύματος. Η Ελλάδα του (αντοπάριστου (βλέπετε χρειαζόμαστε επεξηγήσεις γιατί κινδυνεύουμε να παρεξηγηθούμε!!!)) αθλητισμού, της ευγενούς αμίλλης και του θαυμασμού του καλού καγαθού. Η Ελλάδα της δουλειάς, της προκοπής και της εξέλιξης. Η Ελλάδα του μέτρου, της μετριοφροσύνης και της σύνεσης. Κι όμως υπάρχει η Ελλάδα αυτή, υπάρχει, αναπνέει και λειτουργεί.
Μόνο που είναι χαμένη στο υπόλοιπο 95% όπως περιγράφεται στο παραπάνω κείμενο.
Αυτό το 95% χρεωκόπησε την Ελλάδα. Η διάσωσή της είναι το 5% .
Ανακαλύψτε το, αποκαλύψτε το, διαδώστε το, ενισχύστε το, συμπληρώστε το....
Ίσως τότε φανεί η αρχή της ελπίδας.

Πηγή:Φ Ι Λ Ο Τ Ι Μ Ι Α

ΣΕ ΔΥΣΚΟΙΛΙΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΖΟΥΜΕ

Έχω ήδη πατήσει τα 35 κι ακόμα δεν έχω καταφέρει να προσαρμοστώ με ό,τι πα.......ριά συμβαίνει γύρω μου.
Σε αυτό το μπουρδέλο (που ποτέ δεν θα αποκτήσουμε το αξίωμα της τσατσάς) κυοφορείται η μ..........α ως ιδεώδες.


Μας σερβίρουν ό,τι διαστροφή γεννάει το κεφάλι τους, κάτι τύποι ανίκανοι να ονειρευτούν, κι εμείς κοιτάζουμε σκυμμένοι το πιάτο μας μασώντας.


Μας πηδάνε ,άνευ λιπαντικού, κι εμάς μας απασχολεί αν η Τζούλια το είχε "γουλί" ή αν η Ντούβλη είχε κυτταρίτιδα στο δεξί κωλομέρι
(είχε και στα δύο μιας και το έφερε η κουβέντα).

Τα πολιτικοοικονομικά φοριούνται πολύ οπότε τα αποφεύγω...να δω τηλεόραση;

Και πες πως κάνω ένα ζάπινγκ...τί να δώ ;
Την εξαθλίωση του Κράτους προσωποποιημένη σε κανάλι ή τίποτα ιδιωτικό;

Σα να λέμε τα κλόπι-ράϊτ του Χριστόφορου και του κάθε παπάρα που νομίζει πως κάνει τέχνη;

οκ, τέχνη είναι και να τις αμολάς σε επίσημο τραπέζι βήχοντας και να μη σε παίρνει πρέφα ο διπλανός σου.

να δώ ειδήσεις τότε;
και δεν πάω καλύτερα σε μια τοπική κομματική οργάνωση της επιλογής μου, να μου πουν αυτά που θέλω να ακούσω με καφέ και κανένα κέρασμα;

καλά δεν το συζητάω πως τις μεταγλωττισμένες σειρές στυλ "Μ.........ας" και "Κ.........ας" εκ Λατινικής Αμερικής δεν τις μπορώ....με αγριεύουν.
Μου θυμίζουν μια σειρά που έβλεπα ,θέλοντας και μη, όταν ήμουν πιτσιρίκι με ένα άλογο που κάτι μάσαγε και μιλούσε... μου φαινόταν τόσο απόκοσμο, όσο κι ο Χαρδαβέλλας στη σπηλιά του Νταβέλη με ζαρτιέρες.
(Χριστόφορε...έριξα τρελή ιδέα για σενάριο)

να δω τότε τίποτα Life-style εκπομπές ή γενικών γνώσεων περί μουσικής και εγχωρίων star;

Προσπάθησα...θα την πω την αμαρτία μου...αλλά άκρη δεν έβγαλα.

Πούπουλα, πισίνες ή βίλες για φόντο, καμιά δεκαριά αγόρια
(που ακόμα οι πατεράδες τους κλαίνε τα χιλιάρικα που ρίξανε στο μαιευτήριο όταν άκουσαν "γιός"),
ένα τσιμπλιάρη μαλακάκο που μιλάει χαϊδεμένα κι οργανώνει κάτι βραβεία με νικητή πάντα (στανταράκι) τον Ρουβά και τον Χατζηγιάννη...
....τί άλλο....
α! ναι,
μια γιαγιά ,που σιγουράντζα παστώνεται στα αβοκάντα κάθε βράδυ,
για να τσιτώσει ό,τι ξέφυγε από τα μερεμέτια του πλαστικού της και συνεντευξιάζεται ηδονικά με τους παγκοσμίου βεληνεκούς εγχώριους μας stars
κι άλλη μία γιαγιά που έχει πασαλείψει την κάμερα με βαζελίνη για να πετύχει την οφθαλμαπάτη του ονειρικού, μπας και δε φανούν οι ατέλειες που τις άφησε ο πλαστικός της πρώτης γιαγιάς.

Και πες πως σβήνω την τηλεόραση...που να πάω;
Να βγω με το αμάξι τσάρκα στη σκατούπολη;

Θα οδηγήσω λοιπόν μέσα σε πήχτρα δρόμους, με τον κάθε κάγκουρα να κορνάρει κάθε φορά που υπάρχει υποψία πράσινου φαναριού,
θα μου σπάσουν τα νεύρα σε κάθε στάση διάφοροι που πουλάνε απο μυξομάντηλα μέχρι καλάμια ψαρέματος και δονητές με LED...κι όταν φτάσω θα πρέπει να βρω που στο διάολο θα παρκάρω το αμάξι.

για να κάνω τί; να πιώ καφέ;
πώς να τον πιώ ρε π........α νομοθέτη χωρίς τσιγάρο;
τί; έτσι κάνουν όλοι στην Ευρώπη;

ναι ρε μ......α στην Ευρώπη μπορεί κι αυτούς να τους πηδάνε αλλά δεν αποκτούν τα ψυχολογικά προβλήματα που αποκτώ εγώ από τα γεννοφάσκια μου!
...γιατί πως να το κάνουμε ...το normal Ευρωπαϊκό πήδημα περιλαμβάνει σαν δωράκι κι ένα ανθρώπινο σχολείο,μια αρτιότερη νοσοκομειακή μέριμνα, έναν αξιοπρεπή μισθό....
πως να το πω αλλιώς...


Εγώ θα κόψω το κάπνισμα όταν Εσύ αποφασίσεις να με π....ς σαν Σουηδό.


...η ώρα πέρασε, έκανα την ψυχανάλυση μου.
ώρα δια βραδινή κατάκλισην...
για να ξυπνήσω Δευτέρα πρωϊ, να ξυριστώ, να ευπρεπιστώ και να κολυμπήσω μαζί με τα υπόλοιπα ψαράκια στη γυάλα της μιζέριας και του δήθεν.
Απο τον KAKOSLYKOS

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΑΙΡΟ

Μια φορά κι έναν καιρό, είχαμε τις δουλειές μας, τις εποχές, το κυνήγι, είχαμε κάποια στάνταρ βρε παιδί μου!
Είχαμε το βουνό να μας παίρνει όλη την αγριάδα και τις έννοιες. Είχαμε τα σκυλιά μας, που μας άκουγαν με τις ώρες να βλαστημάμε την ατυχία μας. Τώρα μέχρι και ο καιρός είναι απέναντι μας και δεν αφήνει τα πουλιά να μεταναστεύσουν. Να πάρουν την κατηφόρα, να έρθουν τα μυαλά μας στα ίσια τους. Να ξεχάσουμε λίγο το μνημόνιο και τα μνημόσυνα, για τα χαμένα μεροκάματα.
Περισσότερα ΕΔΩ!!!
Μπράβο ρε Νίκο πολύ καλό.!!!!

ΓΙΑΤΙ ΚΥΝΗΓΩ

Τα όνειρά µου είναι κυνηγετικά. Να πάω στην Αφρική να σκοτώσω χοντρό κυνήγι ή στο Δέλτα του Δούναβη που είναι η ζούγκλα των υδροβίων πουλιών.
Δεν µετακινούµαι µέσα στην Ελλάδα παρά µόνο για να κυνηγήσω κι είµαι πρόθυµος να κυνηγήσω οπουδήποτε, µ’ οποιονδήποτε και για οσοδήποτε καιρό.
Στο σπίτι µου περιστοιχίζοµαι από καταλόγους κυνηγετικούς, δέχοµαι κατά προτίµηση κυνηγούς κι όπως οι µεγάλοι βιοµηχανικοί οίκοι έχουν παντού αντιπροσωπίες, έτσι κι εγώ έχω σε διάφορα µέρη της Ελλάδος τους ανθρώπους µου, που µε κρατάνε ενήµερο των τοπικών περασµάτων των αποδηµητικών πουλιών, ή που µε συνοδεύουν στο κυνήγι του ενδηµικού θηράµατος και που είναι για µένα ό,τι ήταν οι κοµµατάρχες για τους πολιτικούς µας. Η ιµατιοθήκη µου περιλαµβάνει πλήρεις αµφιέσεις για κάθε είδους κυνήγι: κάµπου, βουνού, δασών και βάλτων και για κάθε καιρό, ζέστη, δροσιά, παγωνιά, βροχή. Τα συρτάρια µου είναι γεµάτα φυσίγγια για όλων των ειδών τα θηράµατα, επιστηµονικά γοµωµένα για να έχουν άρτια απόδοση µε οποιαδήποτε καιρική συνθήκη. Κι όλα αυτά δεν είναι τίποτα!
Στο κυνήγι, και χάριν του κυνηγίου, εκβιάζω τον εαυτό µου ν’ αλλάζει τις πιο βασικές του ιδιότητες: Εγώ που απεχθάνοµαι το περπάτηµα, κάνω αγόγγυστα, αν και µε τη γλώσσα κρεµασµένη έξω, τις επίπονες και πολύωρες πεζοπορίες που απαιτεί. Εγώ που έχω το φόβο των µικροβίων, έχω πιει νερά κι έχω φάει πράγµατα πλέον ύποπτης καθαριότητας. Εγώ που αγαπώ τις ανέσεις µου, κλείνω τα µάτια σ’ όλες τις ταλαιπωρίες του κυνηγίου: στην αφόρητη ζέστη που µεταβάλλει τα σωθικά σε αναµµένο καµίνι, στο τουρτούρισµα της πρωινής παγωνιάς, στην ακαθαρισία του σώµατος, στα ζωΰφια κι άντεξα κάποτε να µείνω δέκα ολόκληρες µέρες, χειµώνα καιρό, σ’ ένα βουνό της Μακεδονίας, µέσα σε µια εγκαταλελειµµένη αχυροκαλύβα τσοπάνηδων, περιστοιχισµένος από χωρικούς µε τους οποίους συνέτρωγα από τα ίδια πιάτα, ακούγοντας τα ποντίκια να τραγανίζουν τα τρόφιµά µας δέκα πόντους µακριά από το κεφάλι µου, κοιµόµουν στο χώµα και ασφυκτιώντας από τον πυκνό καπνό της πελώριας φωτιάς που διατηρούσαµε αναµµένη τη νύχτα στο κέντρο της καλύβας και εν τούτοις ήµουν ευτυχισµένος.
Για την ικανοποίηση του πάθους µου, έχω γυρίσει λίγο-πολύ όλη την Ελλάδα, µ’ όλα τα µεταφορικά µέσα -από αεροπλάνο µέχρι µουλάρι- και κυνήγησα όλων των ειδών τα θηράµατα. Εχω περιέλθει τους γυµνούς µακεδονίτικους κάµπους για πεδινές πέρδικες, έχω σκαρφαλώσει στα πετρώδη (και τι πετρώδη) βουνά των Κυκλάδων για πετροπέρδικες, έχω κάνει καρτέρι γι’ αγριογούρουνα, το χειµώνα, µέσα στα δασώδη υψώµατα του Καµπιρλί, αγνάντια στο χιονισµένο Μπέλλες, έχω τσαλαβουτήσει για µπεκατσίνια στους βάλτους της Ράχης, έχω αντικρίσει κοπάδια λύκων στο Γαλλικό ποταµό, πήγα για πάπιες από τη Στυµφαλία έως τη Χαλκιδική, κυνήγησα νύχτα αγριοπερίστερα, µπαίνοντας στις θαλάσσιες σπηλιές τους µε βάρκα και µε πυροφάνι, βρέθηκα στα περάσµατα των τρυγονιών στην Τήνο και των ορτυκιών στη Μυτιλήνη και πήγα για λαγούς στην Ηπειρο.
Οταν απέκτησα ένα σκυλί που συνδυάζει τα τελειότερα φυσικά χαρίσµατα µε την τελειότερη εκγύµναση, χάρηκα περισσότερο παρά οποιαδήποτε ερωτική µου κατάκτηση κι ένιωσα περισσότερη υπερηφάνεια όταν σκότωσα ένα αγριογούρουνο, παρ’ όση για το ωραιότερό µου ποίηµα...
Είµαι όπως βλέπετε ένας από τους πιο µανιώδεις Νεµρώδ της Ελλάδας. Είµαι κι ένας από τους καλύτερους;
...Εγώ οµολογώ µε ειλικρίνεια ότι είµαι ένας πολύ µέτριος κυνηγός. Οταν βλέπω ένα λαγό ή ένα πουλί να πέφτει από τα σκάγια µου, αισθάνοµαι τόση χαρά, όση και... έκπληξη. Και δεν έχω ακόµα αποβάλει εντελώς τη συνήθεια να κοιτάζω γύρω µου, για να βεβαιωθώ ότι είµαι µόνος κι ότι το θήραµα που έπεσε δεν έπεσε από κανενός άλλου κυνηγού την τουφεκιά. Μολονότι έχω πάει παντού όπου βρίσκεται το περισσότερο θήραµα, ποτέ µου δεν σκότωσα σε µια ηµέρα περισσότερους από δύο λαγούς, ή από τέσσερις πέρδικες, ή από έξι τρυγόνια ή από δέκα ορτύκια κι ένας θεός ξέρει πόσα φυσίγγια έχω κάψει. Εξακολουθώ όµως να κυνηγώ µε την ίδια φιλοσοφική διάθεση, που ο Κάντιτ του Βολτέρου καλλιεργούσε τον κήπο του, γιατί η χαρά και η συγκίνηση του κυνηγίου δεν περιορίζονται σ’ ό,τι κανείς σκοτώνει!
Οσοι δεν κυνηγούν δεν ξέρουν κι ούτε µπορούν να διαισθανθούν πώς χτυπάει η καρδιά του κυνηγού, όταν το σκυλί του στέκεται σε µια “φέρµα”, ή όταν σηκώνει τ’ όπλο του σ’ ένα κοπάδι πέρδικες, που πετιούνται άξαφνα από µπρος του µ’ ένα πολυάριθµο και δυνατό θόρυβο φτερών, µε πόσο συγκεντρωµένο και αµείωτο ενδιαφέρον πεζοπορεί ώρες ολόκληρες σ’ αναζήτηση του θηράµατος όσο κι αν αυτό παίζει το παιχνίδι που έπαιξαν οι Ρώσοι στον Μεγάλο Ναπολέοντα κατά την προέλασή του ίσαµε τη Μόσχα, πόσο κατέχεται από την ελπίδα ότι αν απέτυχε σ’ αυτό το πουλί, θα πετύχει στο επόµενο που θα του παρουσιαστεί, τι γλυκό που είναι το ψωµοτύρι που τρώει κοντά σε µια πηγή λαλέουσα, ύστερα από ένα εξαντλητικό περπάτηµα και πόσο πληρέστερα και βαθύτερα από κάθε άνθρωπο νιώθει και χαίρεται τη φύση αυτός που διασχίζει κάµπους, ανεβοκατεβαίνει βουνά, σταµατάει σε πανοπτικά σηµεία των οριζόντων, µυρίζει θάλασσα και βραδιάζεται κάτω από βαθιούς έναστρους ουρανούς, µέσα σ’ ερηµιές όπου κλαυθµηρίζει η κουκουβάγια, κρίζουν οι γρύλοι και θροΐζουν µυστηριωδώς τα φυλλώµατα.
Oλα αυτά βάζουν τον κυνηγό σε µια κατάσταση θείας ευφορίας. Οι πλόκαµοι της καθηµερινής ζωής, µιζέριες, εναντιώσεις, φροντίδες, ανησυχίες, ξεσφίγγουν ολότελα και αφήνουν την ψυχή και το πνεύµα ελεύθερα, τα νεύρα του γαληνεύουν όπως κάτω από την επίδραση οπίου κι αποδίδεται στον εαυτό του τέτοιος που ήταν ο άνθρωπος στη χαραυγή του κόσµου: Μονοκόµµατος, αφρόντιστος, ίσιος κι ελεύθερος».

Ψαραντώνης

Βρέθηκα και εγώ λοιπόν καλεσμένος φίλου στην Άνω Σύρο, όπου θα εμφανιζόταν ο Ψαραντώνης.
Όλα ωραία και καλά και αφού πήγαν πρώτα οι φίλοι μου να πιάσουν θέση, βολεύτηκαν και περίμεναν τον ενα απο τους "ΖΖ TOP" (πλάκα κάνω) να εμφανιστεί.
Έφτασα λοιπόν και εγώ πολύ πριν εμφανιστεί ο βιρτουόζος των κρητικών οργάνων .....
ε ρε, το τι γινόταν ....ποδοπατήματα, σπρωξιές, μπουνιές για το μαγικό χαρτάκι που θα τους εξασφάλιζε την είσοδο....."τα διαρκείας" λέει μια κοπελιά "έχουν προτεραιότητα". Βρε που είμαστε; Στην Πανάθα πήγαμε;
Για να μην σας τα πολυλογώ, κατάφεραν να με τσαντίσουν και να φύγω, αφού πλήρωσα και το εισιτήριο.
Τα συγχαρήκια μου λοιπόν στους διοργανωτές που κατάφεραν για μια ακόμα φορα να δυσαρεστήσουν αρκετό κόσμο που δεν τους έφταιγε.
Καληνύχτα σας και περαστικά σας, και την επόμενη φορά να επιλέξετε "μικρότερο" χώρο για καλλιτέχνες τέτοιου βεληνεκούς.

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ

Κάτσε να τα γράψεις, για να μην τα ξεχάσεις. Αναλογίσου τη ζωή που σε περιμένει αν το προχωρήσεις. Την αντέχεις; Δεν είναι όλες οι γυναίκες πλασμένες για γάμο και παιδιά. Δε θα γίνεις ποτέ σαν τη μάνα σου. 24 ώρες την ημέρα και 7 μέρες την εβδομάδα μητέρα και νοικοκυρά. Όλοι σε περιμένουν στη γωνιά να αποτύχεις, για να πουν :"Τα λέγαμε εμείς".Κι ο σύντροφος;Καλός,χρυσός,γενναιόδωρος και σ΄αγαπάει.Δεν είναι λίγες οι φορές όμως που είναι απαιτητικός,επικριτικός, γκρινιάρης και ψυχαναγκαστικός. Τώρα αντέχεις.Αργότερα;Τώρα σηκώνεσαι και φεύγεις.Αργότερα;Μη γελιέσαι. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, άρα ούτε κι εσύ. Υπάρχουν πολλοί δρόμοι να περπατήσεις μόνη. Τελικά δεν μπορείς να κάνεις κι εσύ πολλές υποχωρήσεις.Μπορείς να γεμίσεις τη μέρα σου με χίλια δυο. Ένα θα σου πω κοριτσάκι:Μην αναλώνεσαι.

Με αγάπη
ο εαυτός σου

Απο μια προβληματισμένη ύπαρξη

τι να λέμε τώρα...

σε κάποιον τοίχο της Ελλάδας...

ΕΔΩ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΚΡΕΜΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΗΣΥΧΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗ ΣΚΟΝΗ...